Debata prezydencka Zrzędnika Całodobowego

[Kamiljan de Harlin]

IV BLOK - Jak kierować państwem? Poprzez dialog czy walkę?

Przejdźmy już do ostatniego bloku tematycznego poświęconego polityce wewnętrznej. Po nim porozmawiamy o planach kandydatów na politykę zagraniczną. Ale skupmy się na teraźniejszości... Przyczyną tego, że właśnie teraz debatujemy w studiu Zrzędnika Całodobowego, że w ogóle mamy jakieś przyśpieszone wybory prezydenckie i nasi goście spierają się ze sobą jest to, że Kongres jednogłośnie podjął uchwałę o odwołaniu Prezydenta Kirianóo z urzędu. Porozmawiajmy więc o całej tej sytuacji.

Debata nad impeachmentem Prezydenta

DO BOLESŁAWA KIRIANÓO VON HOHENBURGA:

Szanowny Panie Kirianóo, zostawmy na boku sam początek kryzysu kiryjskiego, bo Pańskie stanowisko w tej sprawie już usłyszeliśmy. Jednakże niezależnie od tego, co Pan sądzi o swoich działaniach w trakcie tegoż kryzysu, został Pan poddany procedurze impeachmentu za złamanie artykułu 44 Konstytucji. Artykuł ten nakazuje Prezydentowi stać na straży stabilności i trwałości kraju.

Moje pytanie brzmi: jak Obywatele mają Panu ponownie powierzyć najwyższy urząd w państwie, skoro Pan otwarcie i bez cienia żalu deklaruje, że mechanizmy konstytucyjne i sądy są dobre tylko do błahostek? Czy ubiega się Pan o urząd Prezydenta, który ma być strażnikiem prawa, czy o pozycję autokratycznego arbitra, który sam, ponad głowami sędziów, będzie decydował, które procedury federalne należy respektować, a które można zignorować pod groźbą rozbicia państwa?

DO AUGUSTA DE LA SPARASANA:

Szanowny Kongresmenie Sparasan, w debacie nad impeachmentem zrzucił Pan pełną odpowiedzialność za kryzys na byłego Prezydenta, nazywając go głównym hamulcowym. Nie możemy jednak zapominać o chronologii wydarzeń. To przecież Kongres, w którym Pan zasiada i w którym głosuje Pan zgodnie z wolą rządu, odpalił tę beczkę prochu. Zastosowaliście radykalny artykuł 83 Konstytucji, zawieszając autonomię dyplomatyczną Monarchii Kiryjskiej, co wywołało natychmiastową reakcję łańcuchową, widmo secesji i ostatecznie sam impeachment.

Zatem moje pytanie brzmi: w jaki sposób chce Pan przekonać Obywateli, że jako Prezydent będzie Pan budował narodowy kompromis i łagodził spory, skoro Pana dotychczasowa droga w Kongresie pokazuje, że w obliczu napięć wybiera Pan rozwiązania siłowe, zbiorowe sankcje na niewygodne regiony i ostatecznie usuwanie oponentów z urzędu? Czy Prezydent August de la Sparasan będzie potrafił współpracować z tymi, którzy mają inne zdanie, czy też przy pierwszym oporze znów sięgnie po najcięższe działa?

Pytanie do obydwu Panów:

Będzie Pan Prezydentem pojednania narodowego, czy Prezydentem walczącym z wrogami wewnętrznymi? Wybierze Pan dialog, czy marginalizację wrogich prowincji, odbieranie przeciwnikom wszelkich urzędów politycznych i wyrzucaniem ich z własnego państwa?

DW: @Bolesław Kirianóo von Hohenburg@August de la Sparasan

Z racji tego, że prowadzimy rozmowę w gronie dwóch kandydatów, to aktualizujemy zasady debaty. Po zakończeniu się kolejnego bloku tematycznego, obydwaj kandydaci będą mogli zadać przeciwnikowi po 1 pytaniu. Oponent musi na nie odpowiedzieć, a kiedy już to zrobi, to zadający pytanie może zripostować odpowiedź oponenta. Dopiero po tym jak kandydaci wymienią się pytaniami i ripostami będziemy mogli przejść do pytań od publiczności. W ich trakcie moi rozmówcy będą mogli do woli ripostować swoje odpowiedzi na pytania od publiczności.

[August de la Sparasan]

w jaki sposób chce Pan przekonać Obywateli, że jako Prezydent będzie Pan budował narodowy kompromis i łagodził spory, skoro Pana dotychczasowa droga w Kongresie pokazuje, że w obliczu napięć wybiera Pan rozwiązania siłowe, zbiorowe sankcje na niewygodne regiony i ostatecznie usuwanie oponentów z urzędu? Czy Prezydent August de la Sparasan będzie potrafił współpracować z tymi, którzy mają inne zdanie, czy też przy pierwszym oporze znów sięgnie po najcięższe działa?

Szanowny panie redaktorze, tu moja odpowiedź również jest prosta. Aby budować narodowy kompromis, należy najpierw zbudować naród. Aby to zrobić, jednostki muszą poświęcić część swoich przywilejów i zaakceptować, że również muszą zacząć pracować dla dobra ogółu wraz z innymi. Cała ta awantura zaczęła się od kiriańskiej dekadencji: prowincji dano zbyt wiele wolności i skończyło się szkodą dla wszystkich. Moim celem jako Prezydenta będzie dopilnowanie, aby to się nie powtórzyło, przez współpracę, owszem, ale jeśli będzie trzeba, nie będę się wahał poprzeć mniej dyplomatycznych działań, czego poprzedni okupant tego stanowiska nie potrafił uczynić.

Będzie Pan Prezydentem pojednania narodowego, czy Prezydentem walczącym z wrogami wewnętrznymi? Wybierze Pan dialog, czy marginalizację wrogich prowincji, odbieranie przeciwnikom wszelkich urzędów politycznych i wyrzucaniem ich z własnego państwa?

W II Federacji Nordackiej nie ma wrogów wewnętrznych. Są tylko Nordatczycy i pozostali mikronauci, a naszym priorytetem, naszymi obywatelami powinni być ci pierwsi.

[Kamiljan de Harlin]

V BLOK - POLITYKA ZAGRANICZNA

Przejdźmy do dyplomacji. Obywatele Królestwa Hawilandu zdecydowali w marcowym referendum o odrzuceniu akcesji do II Federacji Nordackiej. Tylko 43% Hawilandczyków opowiedziało się za powrotem na wspólne forum nordackie, a zaledwie 29% było za wejściem do strefy norda i przyjęciem wspólnej waluty nordackiej. Najważniejsza statystyka jest najbardziej porażająca dla II Federacji Nordackiej: jedynie 29% Hawilandczyków głosowało za przystąpieniem ich państwa do II Federacji Nordackiej. Jest to absolutna porażka II FN, bowiem w analogicznym referendum kilka lat temu, kiedy nasza Federacja była jeszcze świeżym państwem, to Hawilandczycy byli podzieleni niemal pół na pół. Wtedy rzutem na taśmę wygrała opcja działania dalej osobno. 

Przypomnijmy sobie także niedawny burzliwy okres stowarzyszenia Imperium Nan Di oraz II Federacji Nordackiej. Zaczynaliśmy współpracę mając obustronnie optymistyczne podejście oraz mając nadzieję na zaistnienie efektu synergii między naszymi państwami. Okazało się, że integracja naszych społeczeństw wcale nie była taka prosta, a cały czas obecne były napięcia w stosunkach. Ostatecznie Nan Di i II FN rozeszły się ze sobą tuż po powrocie Republiki Bialeńskiej z cmentarza imperiów. Nandyjczycy zrezygnowali z integracji z federacją na rzecz Bialenii.

Bez wątpienia sytuacja permanentnego kryzysu i konfliktu wewnętrznego w II Federacji Nordackiej położyła swój cień na te wyniki w Królestwie Hawilandu. W dyskusjach wprost wskazywano, że Hawilandczycy nie chcą dołączać do państwa targanego kryzysami, z niewiadomą przyszłością i widmem rozpadu. 

W związku z tym, mam do obu Panów cztery pytania w tym bloku:

1. 
   Jak interpretują Panowie tak drastyczny spadek poparcia dla integracji z II Federacją Nordacką na przestrzeni ostatnich lat? Najpierw wypowiedzenia stowarzyszenia przez Imperium Nandyjskie, teraz oddalenie się Hawilandu od II FN... Kto lub co, w Państwa ocenie, ponosi bezpośrednią polityczną odpowiedzialność za zrujnowanie naszej miękkiej siły i tak fatalny obraz państwa na arenie międzynarodowej? 
   
   
2. 
   Nandyjczycy często skarżyli się, że są marginalizowani przez władze federalne. Rzekomo nie dopuszczano ich do stanowisk państwowych, a społeczeństwo nordackie było do nich uprzedzone. Ostatnio doświadczyliśmy natomiast kryzysu kiryjskiego, w którym ingerencja władz centralnych w prawa Monarchii Kiryjskiej skłoniły Imperatora Kirów do rozpisania referendum wystąpieniowego z II FN. W kuluarach mówi się, że to napięcia na linii rząd–regiony, w tym niedawne uderzenie w autonomię Monarchii Kiryjskiej, odstraszyły Hawilandczyków. Jak zamierzają Państwo przekonać inne mikronacje do jakiejkolwiek formy integracji, skoro w oczach zagranicy nasze władze federalne jawią się jako podmiot gotowy w każdej chwili, w wyniku politycznych wojenek, zawiesić autonomię niewygodnych regionów?
   
   
3. 
   Głosowanie obnażyło niechęć naszych sąsiadów nie tylko do pełnej akcesji, ale nawet do projektów pobocznych, takich jak współdzielenie forum czy posługiwanie się jedną walutą. Jak zdefiniowaliby Panowie obecną atrakcyjność gospodarczą i informatyczną naszego państwa i co zrobiliby Panowie, by te aspekty naszej wspólnoty znowu przyciągały ludzi zamiast ich od nas odpychać?
   
   
4. 
   Referendum hawilandzkie to wyraźny, ostrzegawczy sygnał wysłany z zewnątrz. Jakie konkretne kroki podejmą Panowie w pierwszych tygodniach swojej prezydentury, aby natychmiast udowodnić światu, że jesteśmy stabilnym i bezpiecznym partnerem? 

[August de la Sparasan]

1. W obu przypadkach przyzwolono na nadzwyczajny wysyp antynordackiej propagandy i oddalenie się władz od obywateli tamtych państw. To wielkie niedopatrzenie wiązało się zarazem z nazbytnim zaangażowaniem władz w nieustającą walkę polityczną, do której inne państwa zwyczajnie nie miały dostępu, nie była ona publiczna, dziejąc się po cichu, w kuluarach - ona właśnie była pierwotnym problemem, który utrzymuje się do dzisiaj i wymaga eliminacji.

2. Pozwolę sobie stwierdzić, że wspomniane "zawieszanie autonomii regionów" nie ma tu nic do rzeczy. Nie zamierzamy przyłączać większej ilości regionów. Obecna liczba jest wystarczająca. Ba, jeśli już, to powinniśmy ją zmniejszyć. Z innymi państwami współpracować będziemy jak równy z równym, nie jak "centrala" ze swoją przyszłą "prowincją".

3. Nasz obecny rząd ma w tym kontekście rozległe, dalekosiężne plany. Myślę, że zostaną one przedstawione w odpowiednim czasie.

4. Przede wszystkim należy ostatecznie rozwiązać wewnętrzne spory jako osłabiające państwo i kontrproduktywne. Będzie to dla mnie kwestia priorytetowa, być może najważniejsza.