Dom Emigranta w Bin-Andrarsku

[Markus Wettin]

Po oficjalnych uroczystościach ulicami Bin-Andrarska ruszył uroczysty pochód. Ludzie nieśli flagi, śpiewali dawne pieśni, a dzieci rozdawały okolicznościowe broszury przypominające historię Bialenii. Atmosfera była pełna wzruszenia i dumy, jakby na nowo budziła się pamięć o minionym kraju.

Zwieńczeniem dnia był towarzyski mecz na miejskim stadionie, w którym SKS Zieloni Grodzisk zmierzyli się z reprezentacją Nowej Ordy. Spotkanie nie było jedynie sportową rywalizacją, lecz symbolem jedności i ciągłości bialeńskiego dziedzictwa. Na trybunach zasiedli zarówno ci, którzy pamiętali dawną Republikę, jak i młodzież wychowana już na obczyźnie. Wspólnie kibicowali zawodnikom, ciesząc się chwilą i podtrzymując tradycję. Emocje sięgały zenitu – to wydarzenie było czymś więcej niż tylko meczem, stanowiło żywe świadectwo pamięci o przeszłości.

Gdy zapadła noc, a miasto powoli cichło, ludzie wracali do domów z poczuciem dumy. Bialenia mogła zniknąć z map, ale jej pamięć przetrwała – w sercach, tradycjach i kolejnych pokoleniach, które nie pozwolą jej odejść w zapomnienie.

[Peetri Romanaav]

Przemowa Imperatora Imperium Nandyjskiego z okazji rocznicy Powstania Marcowego

Dostojni Obywatele, Weterani, Przyjaciele,

Dziś stajemy w blasku pamięci o tych, którzy walczyli, marzyli i oddali życie za niepodległość i wolność. Powstanie Marcowe było iskrą, która rozpaliła płomień ducha Bialeńczyków – narodu, który choć nie zawsze widoczny na mapach, nigdy nie przestał istnieć w sercach swoich synów i córek. To dla nich zapalają się dziś świece w oknach Bin-Andrarska. To dla nich gromadzimy się tutaj, by przypomnieć sobie, że historia, którą nosimy, jest niezłomna.

Wielu z was, zgromadzonych w Domu Emigranta, nosi w sobie wspomnienia tamtych dni. Niektórzy byliście świadkami walk, inni dorastaliście w cieniu tamtych wydarzeń, słuchając opowieści o bohaterach i ofiarach. Każdy z was jest strażnikiem tej pamięci, a wasza obecność tutaj dowodzi, że wartości, o które walczono – wolność, godność, braterstwo – pozostają wieczne.

Wspominamy dziś przelaną krew, ale także jedność, która narodziła się w tamtych dniach. Dowodem na nią jest ten wieczór: oto imam Abdul z Zielonego Kościoła rozmawia z popem Iwanem, duchownym Brodryjskiego Kościoła Prawosławnego. Oto weterani Powstania Marcowego ściskają dłonie młodym, którzy poniosą w przyszłość pamięć o przeszłości. Oto potomkowie wygnańców, którzy znaleźli nowy dom, lecz nigdy nie zapomnieli o ojczyźnie.

Nie jesteśmy tu tylko po to, by wspominać. Jesteśmy tu, by dać świadectwo temu, kim jesteśmy. Niech każdy, kto spojrzy na biało-czarno-zieloną flagę, zrozumie, że Bialeńczycy nie uginają się przed burzami losu. Niech każdy, kto dziś zapali świecę, wie, że światło to nie zgaśnie – bo naród, który pamięta, nie może zginąć.

Dziękuję wam za to, że trwacie, że pielęgnujecie tradycję, że przekazujecie historię kolejnym pokoleniom. Niech ta noc będzie czasem refleksji, ale i nadziei. A jutro, gdy słońce wzejdzie nad Bin-Andrarskiem, niech każdy z nas poniesie w sercu dumę i wiarę w to, że choć historia bywa okrutna, to w naszej jedności tkwi siła, której nic nie złamie.

Niech żyje pamięć o Powstaniu Marcowym! Niech żyje Bialenia!

Jego Imperatorska Mość

Peetri Romanaav

[Henryk Ziemiański-Wieniawa]

Niech żyje Bialenia! 

[Andrzej Ordyński]

Piętnastego września 2010 roku powstało Królestwo Bialenii – państwo, które trwale zapisało się na mapie mikronacyjnego świata. Od tamtej chwili przeszliśmy przez królewskie początki, republikańskie przemiany i liczne wyzwania, zawsze jednak pozostając wspólnotą ludzi twórczych, otwartych i zaangażowanych.

Dzisiejszy jubileusz to okazja do dumy i wdzięczności. Bialenia była i jest domem dla wielu – zarówno tych, którzy spędzili tu lata, jak i tych, którzy tylko na chwilę zawitali w nasze progi. Dom Emigranta w Bin-Andrarsku przypomina, że pamięć o Ojczyźnie nie gaśnie nawet wśród tych, którzy dawno wyruszyli w świat.

Szczególną radością jest to, że w ostatnich tygodniach wielu dawnych Bialeńczyków zaczęło powracać do swojej Ojczyzny. Ten powiew życia i świeżej energii pokazuje, że Bialenia wciąż inspiruje i przyciąga – że jest miejscem, do którego warto wracać.

Niech więc piętnastolecie będzie nie tylko wspomnieniem historii, lecz także nowym początkiem.

Niech żyje Bialenia!

[Andrzej Ordyński]

Dziś 15 listopada. Data, która rozpoczęła i zakończyła historię Republiki Bialeńskiej. Dwanaście lat od powstania RB i dwa lata od momentu, kiedy postanowiliśmy ostatecznie zamknąć ten projekt. Święto powstania i rocznica śmierci w jednym - mamy więc co świętować.

Kiedy myślę o tamtej dekadzie, jestem zadowolony z efektu. Zarówno z tego, co stworzyliśmy i co wciąż można przypominać sobie w archiwach, jak i z tego, że potrafiliśmy RB ładnie pożegnać. Nie każda mikronacja potrafi zakończyć działanie z godnością, a nie przez przypadkową awarię serwera czy porzucenie forum przez wszystkich oprócz spambotów. My to zrobiliśmy po swojemu: z oficjalnym pożegnaniem, księgą pamiątkową i w bialeńskim stylu, w którym melancholia miesza się z żartem, a każde zdanie brzmi tak, jakby było pisane ze świadomością, że nikt normalny i tak nie traktuje tego całkiem poważnie.

Patrzę dziś na tamte dziesięć lat i widzę wszystko, co zwykle w takich momentach widać: wzrosty, upadki, kryzysy polityczne i wątki, które kończyły się szybciej niż się zaczynały, oraz te, które ktoś ciągnął uparcie, chociaż nikt już nie pamiętał dlaczego. To był żywy ekosystem, który rządził się własnymi, czasem absurdalnymi prawami. I jeśli pod koniec miał w sobie element dekadencji - owszem, miał - to była to dekadencja twórcza, nie wynikająca z rozkładu, lecz z nadmiaru pomysłów, które nie miały szansy się zmieścić w zbyt małej przestrzeni naszego czasu i chęci.

A potem oczywiście przyszedł moment, kiedy należało powiedzieć: „starczy”. I wypowiedzenie tego słowa przyniosło nam wszystkim swego rodzaju ulgę. Bo można lubić swoje dzieło, można być z nim emocjonalnie związanym, można pielęgnować historię i anegdoty — ale można też spojrzeć na to i powiedzieć: dobrze, to już jest komplet. Lepiej odejść, niż dryfować w nieskończoność w stanie mikronacyjnej wegetacji, kiedy każdy nowy post wygląda jak próba sztucznego podtrzymania akcji serca.

Dzisiaj Bialenia jest wspomnieniem — ale wspomnieniem wciąż żywym. Takim, do którego można wracać bez wstydu i bez uczucia, że trzeba coś jeszcze dopisywać na siłę. Wciąż potrafi wywołać uśmiech, czasem może zdziwienie swoją aktualnością, czasem pobłażliwy gest w stronę dawnego siebie: „naprawdę to wymyśliłem?”. Ale summa summarum: to była dobra dekada.

Więc w tę rocznicę - podwójną, jakże praktyczną - powiem krótko, choć cały ten tekst już temu przeczy: dziękuję Republice Bialeńskiej za to, że była, i za to, że umiała się skończyć.

A wszystkim, którzy kiedyś w tym uczestniczyli, przypominam: cokolwiek się nam przytrafi, i tak nigdy nie zapomnimy o Bialenii.

[Andrzej Ordyński]

Bo już nie będzie Bialenii w mikroświecie... Pożegnanie Bialenii z mikroświatem... Sześć lat w Wielkiej Trójce. Trzynaście lat działalności. Fenomen socjologiczny. Powtarzalność sukcesów przez lata, przez dekadę, a przecież pierwsze zwycięstwo w Wolnogradzie odniosła tu, na tym Placu Zielonym, podczas Konferencji Wolnogradzkiej i było to dziewięc lat temu. Coś niewiarygodnego!

Myślę, że ta powtarzalność spowodowała codziennie... Zainteresowanie. Siadaliśmy jak do telenoweli, żeby właśnie oglądać te inby. Fenomen socjologiczny. Ileż rzeczy można jej przypisać podczas tej aktywności, że można w życiu wygrać ewidentnie bez układów, że jest mikronacją rzetelną, solidną, posłańcem wielkich wiadomości, wielkiej nadziei. Zaczynała jako "tygrys mikroświata" który miał nas prowadzić jako ambasador wspaniałego skoku cywilazycyjnego Nordaty. Fenomen społeczny. Przecież my, dzięki tej mikronacji, żyliśmy życiem zastępczym... Była powodem ogromnej zbiorowej radości...

Proszę Państwa, po tylu latach jest trudno... Mówić... Dała nam wiele, bardzo wiele i myślę, że będziemy ją pamiętać, fantastyczna mikronacja.

 

[Edward Teague]

Ho ho, komuś na sentymenty naszło! 🙂 Brawo za zachowanie w pamięci, bo to akurat dobrze wyszło.