Formowanie Legionu Kiriów

[August de la Sparasan]

Widzicie tego gościa?

To jest generał Dak Las KamFajans, zwany też po prostu generałem KamFajansem. Wieść niesie, że został wydelegowany przez Augusta de la Sparasan do pomocy przy procesie werbowania, uzbrajania i trenowania członków Legionu Kirów. Ten zasłużony weteran licznych wojen (głównie westlandzkich wojen domowych) oraz krucjaty antykomarowej do brzegów Marsylii, wedle plotek, dotarł pontonem, z którego i tak, wraz z przybocznymi, wysiadł sto metrów od brzegu. Po dokonaniu tego desantu rozejrzał się uważnie, omiatając błędnym i skacowanym wzrokiem wybrzeże i przerażonych tą demonstracją siły, uciekających w dal plażowiczów.



Po chwili szorstkiego milczenia rzekł do swojego niezaufanego przybocznego Hansa Naparzajewa (a właściwie, z amatorskiego - Ñæpæržæjéva) i stwierdził głosem twardym i głośnym: - Co za marnotrawstwo. Ja tam bym tu wszędzie spuścił atom, a potem postawił silosy - Tu jego pomocnik wtrącił się nieelegancko i entuzjastycznie: - Ze zbożem? - Generał KamFajans splunął na niego żutą przez siebie obecnie fajką (ponoć kiedyś zjadł żywcem płonącą fajkę i popił trzema litrami betonówki, i to ciągiem) i stwierdził: - Z atomem. Gdzie te Folksludzie? - dodał - Pora dać im do myślenia - To mówiąc skierował się w głąb lądu, a jego "świta" podążyła za nim.

[August de la Sparasan]

Do generała KamFajansa dotarły podwójnie złe wieści: po pierwsze August de la Sparasan jeszcze nie przybędzie. Po drugie, i nawet gorsze, udowodniono mu, że zbombardowanie Voximy 237 bombami nuklearnymi niekoniecznie rozwiąże nastały kryzys. Z dobrych wieści:



Za Murem po stronie voxlandzkiej nasi zgubili parę granatów. Na szczęście nadal zostały im zawleczki!

[August de la Sparasan]

Było już późno, lecz generał KamFajans ciągle pogrążony był w rozmyślaniach. Wczoraj, w związku z ostatnim incydentem przeprowadził generalny przegląd Legionu. Nie dość, że musiał załatwić kwestię tych nieszczęsnych ginących granatów, to jeszcze cały czas jakiś Kugar nawijał do niego w tym swoim dialekcie, nie będąc jakoś zrażonym konsekwentnym ignorowaniem go. Skąd oni go zrekrutowali...? Za jego czasów Kugarów się... ach, cóż to były za czasy! No, ale rozmarzył się, a sprawę trzeba było rozwiązać, w końcu mamy tu już niewielki kopiec z zawleczek. Co z nimi niby zrobić? Odesłać do złomiarza? I co dalej? W końcu zasoby grantów są ograniczone, nie można ich ciągle tak gubić. I w tym momencie w jego nakrytej czapką głowie narodziła się nowa idea. Do wieczora wszystko było już ustalone. Nie dość, że chłopcy nie będą już dłużej gubić grantów, to jeszcze rozwiązał problem nadmiaru dostarczonych jednostce min przeciwpancernych. Jasne, nimi trudniej jest rzucać wystarczająco wysoko, ale przecież legioniści się nauczą. W końcu za jego czasów...

[August de la Sparasan]

Generał KamFajans siedział w swoim namiocie na krześle i palił faję, przeglądając obrazki w tanio kupionym od jakiegoś pokątnego miejskiego handlarza elementarzu, aby w ten sposób przygotować strategię następnych ćwiczeń. W zamyśleniu przechylił książkę, z której nagle coś wypadło.  - Gubi strony, co za tandetę mi dali... - stwierdził generał, po czym podniósł zagubioną stronę. Ta jednak okazała się być czystą kartką. - Jaja sobie robicie? - stwierdził wojskowy i umieścił kartkę na fajką. Nagle na stronicy zaczęły pojawiać się zarysy mapy, lecz w chwilę potem zajęła się ona ogniem z tejże fajki. Generał KamFajans odrzucił płonący świstek. Zdążył to zobaczyć.  Położenie wyspy, której nie ma na żadnych innych mapach. Już wiedział, co należy zrobić. Wyszedł z namiotu i wrzasnął do podkomendnych: - Szykować pontony, chcecie żyć wiecznie czy co?! - a ci, rozbudzeni niemelodyjnym głosem przełożonego, zaczęli krzątać się wokoło, szemrząc między sobą: - Ale przecież my nie mamy pontonów...

[August de la Sparasan]

Po długich rozważaniach jeszcze tamtego dnia pożyczono dwa statki od miejscowych rybaków, którzy zgodzili się na to z oddaniem i patriotyczną dumą (tak generał KamFajans nakazał napisać w raporcie) - tym samym okręty o przeznaczeniu umiarkowanie bojowym "Ryba" oraz "Raban" zostały z honorami w trybie przyspieszonym wcielone do Legionu, który podzielono na dwie części - jedna wyprawiła się w nieznane, a druga pozostała, by biadolić, to jest pilnować granicy Kirymu.

Po dwóch dniach żeglugi jak na razie dalej nic, ludzie zaczynają narzekać, a generał gapi się tempo w horyzont... to jest kontroluje kurs wyprawy. Na szczęście na pokładzie są potężne zapasy betonówki.

[August de la Sparasan]

Dziś, po okresie milczenia, wiadomo już, iż ekspedycji udało się dotrzeć do celu, co zostało zaraportowane drogą radiową. Siły ekspedycyjne starają się opanować wyspę przy jednoczesnej obojętności miejscowych. Do lokalnej populacji wydano oświadczenie:

Mieszkańcy regionu Rawana!

Obszar archipelagu Ruby był na przestrzeni lat istotną częścią Zjednoczonego Państwa Voxlandu i Westlandu, a pozostawienie go na pastwę losu poprzez wycofanie się było błędem. Niesprawiedliwość tę staramy się teraz naprawić, toteż w imię Wielkiego Kirymu i panowania kiryzmu ogłaszamy odnowienie istnienia Republiki Ruby, która pozostanie pod opieką Jego Świątobliwości Patriarchy i zarządem przedstawicieli Legionu Kiriów tak długo, jak będzie to potrzebne.

 

[August de la Sparasan]

Z raportów gen. KamFajansa:

 

27 kwietnia

Stoimy przed tą cerkwią czy czymś takim. Zabunkrował się w niej taki jeden i nie chce wyjść. W dodatku strzela. Gdybym mógł to zbombardować...

 

28 kwietnia

Facet nie wie, co robi. Wyszedłem dzisiaj pod tą katedrę i ani razu mnie nie trafił. Poleciłem, żeby strzelać do niego, ale też tak, żeby nie trafić.

 

30 kwietnia

Złe wieści, Bæbétzki go trafił. Bredzi, że starał się spudłować. Weź traf w takie małe okienko na czubku cerkwi. Zbombardowałbym go, ale zamiast tego posłałem, żeby sprawdził, czy gość na pewno nie żyje. Wesołego łażenia po nocy, ciu[tą część ocenzurowano]

 

1 maja

Ale jaja. Przeżył, wrócił, a facet nawet nie żyje.

 

2 maja

Poszliśmy dzisiaj, coby flagę wywiesić na tej całej cerkwi czy jak jej tam. Mieliśmy tylko tę panamatorską, więc ją daliśmy.

 

4 maja

Pamiętamy! Poza tym obozujemy pod cerkwią i nic się nie dzieje, miejscowi głupio się patrzą. Może czas ściągnąć stamtąd tego gościa.

 

11 maja

Przestaliśmy obozować, idziemy dalej. Do zdobycia jeszcze lotnisko i kościół św. Józefa czy jak mu tam. Nawet nie wiem, jakiego to wyznania.

Bæzbekowitz twierdzi, że nie wyznania, tylko denominacji. Denominację to miałeś chłopie za wojen domowych. A może inflację.  Wszystko jedno.

 

12 maja

Kościół tak jakby zajęty.  Niby nikogo poza jakimś kapłanami nie było i za nic oporu, ale i tak bym zbombardował.

 

14 maja

Idziemy pod lotnisko.

 

15 maja

Na lotnisku zabunkrowały się jakieś typy. To zły znak. Lokalni gadają, że to ci, co służyli w voxlandzkich kolonialnych brygadach. Armia z Ruby czy coś tam. Tam nic nie wyląduje, bo całość ogrodzili zasiekami. Będziem czychać przy wyjściach.

[August de la Sparasan]

Towarzysze w rubijskiej Krucjacie!

W dniu dzisiejszym ostatnia sfera oporu padła. Obrona zrujnowanego lotniska została wygłodzona przez zorganizowaną blokadę wszystkich wejść, prowokując wroga do ostatecznego, straceńczego szturmu, który się nie powiódł.  Cała wyspa Rawana została zabezpieczona przez siły ekspedycyjne Legionu Kiryjskiego. Z tej okazji poleca się tym członkom Legionu, którzy pozostali w Wielkim Kirymie, by uczcili to zwycięstwo przez wyrzucenie za mur podwójnej ilości min (w razie niedoboru min zaleca się zastosować granaty).

 

Ku chwale Wielkiego Kirymu!

Sztab jenerała KamFajansa

[August de la Sparasan]

Towarzysze w rubijskiej Krucjacie!

Dziś, dokładnie w chwili, gdy są pisane te właśnie słowa, ruszył kolejny etap rozszerzania kiryjskiego wyzwolenia na Archipelag Rubijski! Tymczasowo zarekwirowana w ostatnim czasie na terenie wyspy Rawana pewna ilość łodzi rybackich wykorzystana zostaje do dokonania desantu większej części sił ekspedycyjnych Legionu Kiryjskiego na teren wyspy Raba. Osłona nocy ma zostać wykorzystana do przeprowadzenia sprawnego zajęcia najważniejszych punktów wyspy.

 

Ku chwale Wielkiego Kirymu!

Sztab jen. KamFajansa

[August de la Sparasan]

Z raportów generała (a właściwie jenerała) KamFajansa:

 

12 czerwca

A więc jednak nie opłacałoby się bombardować, nawet gdybyśmy mieli bombowce. I bomby. Nasi jeszcze w noc desantu opanowali port w Rabie, i to bez zużycia ani jednej kuli. Zostawiło się paru naszych, by pilnowali wejścia tam, i ruszyliśmy dalej. Miasteczko to jakieś zadu[ocenzurowano], Al widzieliśmy dzisiaj te wspomniane w dokumentach Wielkie Doły. Wielkie mi co. Jakieś doły i tyle. Mogłyby robić za leje po bombach. Mieszkańcy są jakby wzburzeni, więc reszta poszła infiltrować wyspę, a ja wygłosiłem mowę do tej grupki zgromadzonej na placu. Znaczy grupka przyszła tam ot tak, resztę się zagoniło. Powiedziałem im, że jest jasnym, że zamykając port pozbawiło się ich głównego zajęcia, ale dla Kiryzmu muszą podjąć poświęcenia i ch[ocenzurowano]. Reakcja nie była zbyt satysfakcjonująca, ale spróbowaliby czymś rzucać!